Spontaan

Als selecteur ontkom je er niet aan inwisselbare eigenschappen op je bord te krijgen. Wanneer je een specifiek profiel zoekt, zoals we bij Quoratio voor ons traineeship doen, krijg je onvermijdelijk een bult nauwkeurige, integere en cijfermatig geïnteresseerde sollicitanten aan tafel. Dat is ook maar goed, anders kunnen we de tent wel sluiten. Goede salarisadministrateurs zijn dat alles nu eenmaal, en eigenwijs bovendien. Ik krijg echter af en toe een eigenschap te horen, die ik maar niet begrijp.

In onze cultuur is spontaniteit een gouden goed, en ik vat maar niet waarom. Het begrip spontaniteit is wat mij betreft vrij leeg. Ik ken namelijk niemand die niet spontaan is. Natuurlijk, spontaniteit is de een meer gegeven dan de ander, maar hoeveel mensen zijn er op deze aardbol die elke ochtend een script voor de dag leren? Zijn er mensen die werkelijk alles plannen? Zouden er echt mensen bestaan die alleen zinnen kunnen uitspreken, die ze op voorhand opgedragen hebben gekregen? Zouden er mensen bestaan die nooit spontaan iets doen of zeggen?

Toch komt het meer dan eens voor, dat een sollicitant mij trots verteld hoe spontaan ze is. En ja, sorry, maar vooral vrouwen vinden spontaniteit een waar talent. Gevraagd naar de beste eigenschap, rolt spontaniteit frequent uit de bus. Terwijl deze sollicitanten misschien wel assertief zijn, of geduldig, nuchter, resultaatgericht, vindingrijk. Met mazzel zijn ze zelfs doortastend. Allemaal eigenschappen waar ik veel vrolijker van wordt, en bovendien meer door verrast. Want doortastend zijn we niet allemaal, en nuchter evenmin.

Tenzij je daadwerkelijk de gehele dag omringd wordt door vreemde snuiters die niet buiten hun ingestudeerde monoloog durven te spreken, kun je die spontaniteit dus beter thuislaten.  En bedenk je vooral welk talent jij bezit, dat je buren niet hebben. Daar maak je tijdens een sollicitatie pas echt indruk mee.

Jeroen van Rossum