|  Het is bijna vijf jaar geleden dat ik gestopt ben met roken. Van de een op andere dag ben ik er cold-turkey mee opgehouden. Aanleiding was er genoeg. Mijn dagen bestonden voornamelijk uit hoesten en happen naar adem. De enige momenten waarop mijn luchtwegen leken te functioneren was tijdens het roken. En aangezien ik graag voldoende adem heb deed ik dat dus best veel. Toen ik tijdens het roken ook al begon te hoesten was de lol er af. Ik vond het zonde van de aromatische Virginia en Tennesee melange die met zorg door Phillip was geselecteerd.
Maar allez, ik stopte dus. En het gekke is dat dit zonder problemen is gelukt. Geen moment heb ik meer getaald naar een sigaret, sjekkie of sigaar. Zonder problemen vertoef ik tussen paffers en smokers en laat het aan me voorbij gaan. Maar er is wel een ding wat me zeer bezighoudt. Hoe is me dat nu die ene keer gelukt? Waarom zijn alle voorgaande pogingen zo hopeloos gestrand? Welk mechanisme is in werking getreden? Wat heeft me zo gevrijwaard van die ooit zo hardnekkige verslaving?
Het vacuüm van het niet weten en niet doorgronden teistert mijn gemoedsrust. Ik overweeg om weer te gaan roken om daarna dan weer te stoppen maar dan beter op te letten op mijn psyche. Om zo te kunnen achterhalen waarom het stoppen kan slagen. Ik snak naar die kennis en als ik daarvoor dan risico’s moet nemen. Het zij zo!!! Ik moet het weten, daarom ben ik mens. Dat is hetgeen wat ons onderscheidt van de dieren. Een sigaret.
Dick Groen
|
Columns